Մոնիկա Բելուչին վաղուց ի վեր ավելին է, քան պարզապես դերասանուհի. նրա անունը դարձել է իտալական գեղեցկության և կանացիության հոմանիշ։ Սակայն այսօր 61-ամյա աստղը իր մասին խոսում է ոչ այնպես, ինչպես կարելի է խոսել հավերժ խորհրդանիշների մասին։ Բելուչին չի փորձում կանգնեցնել ժամանակը, ընդհակառակը, նա խոստովանում է, որ սովորել է ընդունել տարիքը, գնահատել իր փորձը և հասունությունը համարել որպես հատուկ ազատություն։

Harper's Bazaar España-ին տված հարցազրույցում դերասանուհին խոսել է իր կարիերայի, ծերացման, գեղեցկության, մայրության նկատմամբ իր վերաբերմունքի և այն մասին, թե ինչու կանայք չպետք է անհետանան ուշադրության կենտրոնից՝ տարիքի հետ մեկտեղ։

Բելուչիի վերջին աշխատանքներից մեկը Լեա Միսիուսի ռեժիսորությամբ նկարահանված «Histoires de la nuit» (Նոր տարվա պատմություն) ֆիլմն էր, որի պրեմիերան տեղի է ունեցել Կաննում։ Ֆիլմում դերասանուհին մարմնավորել է Քրիստինին՝ մի նկարչուհու, որը միայնության և դժվար կյանքի պատճառով խորը ներքին վերքեր է ստացել։ Նրա կերպարը արտաբերում է մի տող, որը կարդացվում է որպես ժամանակակից հասարակության ախտորոշում. «Մենք՝ կանայքս, որոշակի տարիքից հետո դառնում ենք անտեսանելի»։

Սակայն Բելուչին ինքը համաձայն չէ այս պնդման հետ։ «Քրիստինայի այս երկխոսությունը արտացոլում է հասարակության մեջ շատ տարածված վախ, բայց ես անձամբ համաձայն չեմ դրա հետ», - ասում է դերասանուհին։

Ըստ Բելուչիի՝ հենց իր տարիքն է թույլ տվել խաղալ մի դեր, որը երիտասարդության տարիներին անհասանելի կլիներ։ «Կերպարին մարմնով, քաշով և ճշմարտությամբ այդպիսի ներքին քայքայման մակարդակով ներծծելու համար անհրաժեշտ է ապրել կյանքով։ Անհրաժեշտ է կուտակել սպիներ և փորձ», - բացատրում է նա։

Դերասանուհին խոստովանում է, որ տարիքի հետ ոչ միայն մարմինն է փոխվում, այլև, ամենից առաջ, ներքին աշխարհը։ Եվ հենց այդ փոփոխություններն են, որոնք կարող են խորացնել ներկայացումը։ «Մարմինները փոխվում են ժամանակի ընթացքում, բայց իսկապես կարևորը այն է, թե ինչպես ենք մենք փոխվում ներսից։ Երբ տեսախցիկը պտտվում է, դա փոխանցվում է էկրանին՝ դուք կարող եք ցույց տալ աշխարհի այնպիսի նրբերանգներ, որոնք նախկինում նույնիսկ չեք նկատել», - ասում է Բելուչին։

Հետևաբար, նա ցանկություն չունի վերադառնալ իր անցյալի դերերին։ «Աբսուրդ կլիներ, եթե այսօր ես փորձեի խաղալ նույն դերերը, ինչ «Մալենա», «Անդարձելի» կամ «Քրիստոսի չարչարանքները» ֆիլմերում», - նշում է դերասանուհին։

Բելուչին խոստովանում է, որ ժամանակակից կինոարդյունաբերությունը դեռևս տարված է երիտասարդությամբ, բայց նա այլ ճանապարհ չի տեսնում, քան տարիքն ընդունելը։

«Իրական այլընտրանք չկա. կամ ծերանում ես և արժանապատվորեն ընդունում այդ գործընթացը, կամ մահանում։ Այդպես նայելով՝ ես շատ ավելի եմ նախընտրում ծերանալ», - ասում է նա ծիծաղելով։

Դերասանուհու համար ծերացումը, առաջին հերթին, ապացույց է այն բանի, որ մարդ շարունակում է ապրել։ Ավելին, հասունությունը, ասում է նա, անսպասելի նվեր է բերում՝ հեռվից անջատվելու և իրադարձությունները դիտարկելու ունակություն։

Միևնույն ժամանակ, աստղը մնում է համաշխարհային կինոյի ամենահայտնի գեղեցկուհիներից մեկը։ Բայց այսօր նրա համար գեղեցկության հասկացությունը շատ ավելի քիչ կապ ունի արտաքին տեսքի հետ։ «Դուք ճիշտ բառն եք օգտագործել՝ գեղեցիկ զգալ։ Դա շատ ավելին է, քան այն, ինչ մյուս մարդիկ տեսնում են։ Կարևորը այն է, թե ինչ եք զգում ներսում», - բացատրում է նա։

Իսկական գեղեցկությունը, ըստ Բելուչիի, ձևավորվում է լիարժեք ներքին կյանքից՝ կիրք, սեր, ընկերներ, ընտանիք, երեխաներ և պարզ առօրյա պահեր: Նա խոստովանում է, որ տարիքի հետ նույնիսկ ամենաանսովոր բաները ձեռք են բերում հատուկ արժեք: «Դուք արթնանում եք առավոտյան, և առողջ լինելու կամ սուրճի բույրը զգալու հնարավորությունը դառնում է երախտագիտության պատճառ: Բայց դուք դա գիտակցում եք միայն ժամանակի ընթացքում», - ասում է դերասանուհին:

Բելուչին նաև նշում է, որ կինոարդյունաբերության վերաբերմունքը հասուն կանանց նկատմամբ աստիճանաբար փոխվում է: Նա որպես օրինակ է բերում Կատրին Դընյովին, Իզաբել Հյուպերին և Ֆանի Արդանին՝ դերասանուհիներ, որոնք շարունակում են նկարահանվել, հայտնվել ամսագրերի շապիկներին և գովազդային արշավների առաջին էջերում:

Միևնույն ժամանակ, իր համաշխարհային հռչակի տարիների ընթացքում Բելուչին սովորել է հստակորեն առանձնացնել իր հանրային կերպարը անձնական կյանքից: Դերասանուհու խոսքով՝ սա իր կյանքի ամենակարևոր որոշումներից մեկն էր:

«Երբ աշխատանքն ավարտվում է, ես պահանջում եմ ստվերում նահանջելու իրավունքը՝ պաշտպանելու իմ «գաղտնի այգին»: Երբ դուք թույլ եք տալիս, որ ձեր առևտրային կերպարը և անձնական կյանքը միաձուլվեն, դուք ռիսկի եք դիմում կորցնելու ձեր հավասարակշռությունը: Դա շատ վտանգավոր խաղ է, եթե չգիտես, թե ինչպես այդ սահմանը գծել», - ասում է Բելուչին։

Բայց եթե նա հնարավորություն ունենար հանդիպելու իր 20-ամյա «ես»-ին, դերասանուհին նրան չէր տա սխալներից խուսափելու սովորական խորհուրդները։

Նրա կարծիքով՝ երիտասարդության գլխավոր առավելությունը հենց հետևանքների անտեղյակությունն է։ «Այս տարիքի ամենագեղեցիկ բանը աշխարհին նայելն է անմեղության աչքերով՝ բաց լինելով ամեն ինչի նկատմամբ անհայտի։ Սա է, որ քեզ մղում է կայացնել համարձակ, ռիսկային և երբեմն անգիտակից որոշումներ», - բացատրում է նա։

Եվ այնուամենայնիվ, երբ տեսախցիկները մթնեցնելիս հարցնում են, թե ով է Մոնիկա Բելուչին, դերասանուհին խոստովանում է, որ լիովին չգիտի պատասխանը։

«Մենք լիովին չենք հասկանում, թե ով ենք մենք, և կարծում եմ՝ դա լավ բան է։ Մենք միշտ դառնանք։ Մենք սկսում ենք հասկանալ ինքներս մեզ մեր ընտրած ուղիների և կայացրած որոշումների միջոցով, բայց երբեք չենք դադարում սովորել։ «Կյանքը անընդհատ փոխակերպում է», - ասում է նա։

Բայց Բելուչին մի բանում բացարձակապես վստահ է. «Ես հպարտ եմ ինքս ինձնով»։