Հայաստանի քաղաքական օրակարգն անդառնալիորեն թևակոխել է նախընտրական փուլ։ Հունիսի 7-ին նշանակված խորհրդարանական ընտրությունները խոստանում են դառնալ վերջին տարիների ամենադինամիկ և անկանխատեսելի քաղաքական գործընթացը։ Երբ քաղաքական դաշտում հայտավորված ուժերի թիվն աճում է երկրաչափական պրոգրեսիայով, հիմնական հարցադրումը մնում է նույնը. ո՞րն է լինելու հանրության վերջնական վճիռը և արդյո՞ք գործող իշխանությանը կհաջողվի պահպանել մանդատը։

Քաղաքական դաշտի վերադասավորումները

Այս ընտրություններն առանձնանում են մասնակիցների բազմազանությամբ։ Մի կողմից ականատես ենք լինում ավանդական ընդդիմադիր բևեռների վերակազմավորմանը, մյուս կողմից՝ նոր, տեխնոկրատ և լիբերալ ուժերի հայտին, որոնք փորձում են գրավել «չկողմնորոշված» ընտրողների ձայները։ Քաղաքական PR տեխնոլոգիաների առատությունը, սակայն, հաճախ քողարկում է գաղափարական դատարկությունը. շատ ուժեր դեռևս դժվարանում են ներկայացնել երկրի զարգացման հստակ հայեցակարգ՝ սահմանափակվելով իրավիճակային քննադատությամբ։

ՔՊ-ի «իշխանական բերդը». Պահպանման բանաձևը

«Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության համար հունիսի 7-ը լինելու է ոչ միայն վստահության քվեի, այլև կենսունակության քննություն։ Իշխող ուժի հիմնական մարտահրավերները մնում են անփոփոխ.

• Անվտանգային գործոնը. Սահմանազատման գործընթացն ու տարածաշրջանային մարտահրավերները շարունակում են մնալ հանրային քննարկումների կիզակետում։

• Տնտեսական սպասելիքներ. Չնայած արձանագրված թվային աճին, հանրության լայն շերտերի սոցիալական վիճակի բարելավման դանդաղ տեմպերը կարող են դառնալ դժգոհության ալիքի պատճառ։

Այնուամենայնիվ, ՔՊ-ն շարունակում է տիրապետել վարչական և կազմակերպչական զգալի ռեսուրսների, իսկ ընդդիմության մասնատվածությունը հաճախ աշխատում է հօգուտ իշխանության։

Կտա՞ արդյոք հանրությունը նոր քվե

Հասարակական տրամադրությունները բավականին բարդ են։ Մի կողմից առկա է կայունության պահպանման ներքին պահանջը, մյուս կողմից՝ կուտակված հոգնածությունը քաղաքական երկբևեռացումից։ Հանրության այն հատվածը, որը կանգնած է ընտրության առջև, այս անգամ լինելու է ավելի պահանջկոտ։ Քվեն այլևս չի տրվելու «հանուն հույսի», այլ տրվելու է «հանուն արդյունքի»։

ՔՊ-ի հնարավորությունները՝ պահպանելու միանձնյա իշխանությունը, ուղիղ համեմատական են լինելու նրան, թե որքանով կհաջողվի համոզել ընտրողին, որ գործող կուրսն այլընտրանք չունի։ Սակայն քաղաքական նոր խաղացողների ակտիվությունը կարող է հանգեցնել նոր իրողության՝ կոալիցիոն կառավարման անհրաժեշտության, ինչը Հայաստանի համար կլինի քաղաքական հասունության նոր փուլ։

Հ.Գ. Հունիսի 7-ը սոսկ օրացուցային օր չէ։ Դա Հայաստանի վաղվա օրվա ճարտարապետությունը գծելու պահն է։ Ո՞վ կկարողանա տիրանալ հանրային վստահությանը՝ փորձառու իշխանությո՞ւնը, թե՞ նոր լուծումներ խոստացող ընդդիմությունը։ Պատասխանը կախված է յուրաքանչյուր քաղաքացու գիտակցված ընտրությունից։

 

Մարգարիտա Դավթյան 

«Մեգանյուզ»լրատվական