Խոսքը՝ մեղադրանքի տակ․ ինչու է թիրախավորվել Արմինե Օհանյանը
Հայաստանում կրկին փորձ է արվում վերաիմաստավորել խոսքի ազատության սահմանները՝ այն տեղափոխելով քրեական դաշտ։ «Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյան-ի դեմ հարուցված գործը հենց այդ վտանգավոր միտման ամենաթարմ դրսևորումն է։
Ուշացած «վտանգ»
Իրավապահները քննության առարկա են դարձրել տարիներ առաջ հրապարակված խմբագրական սյունակ։
Բայց այստեղ առաջանում է առանցքային հարցը՝ եթե դա իսկապես վտանգավոր տեքստ էր, ապա ինչո՞ւ մեկ տարի շարունակ որևէ գործողություն չի իրականացվել։
Այս հակասությունը քայքայում է մեղադրանքի հիմքը՝ թողնելով միայն մեկ տպավորություն՝ գործը «արթնացել է» ոչ թե անհրաժեշտությունից, այլ հարմար պահից։
Լրագրությունը՝ որպես թիրախ
Արմինե Օհանյանը խոսում է քաղաքական ճնշման մասին։ Եվ այդ գնահատականը դժվար է անտեսել։
Խմբագրական կարծիքը կոշտ ու անհարմար լրագրության էությունն է։ Եթե այդ կարծիքը դառնում է քրեական գործի հիմք, ապա խնդիրը արդեն դուրս է գալիս մեկ հոդվածի սահմաններից։
Ընտրողական արդարադատությո՞ւն
Գործը հարուցված է նույն հոդվածով, որը կիրառվել է նաև այլ աղմկահարույց դեպքերում։ Սա նորից բերում է նույն հարցին՝ արդյո՞ք օրենքը կիրառվում է հավասար բոլորի նկատմամբ, թե ընտրովի։
Հասարակության համար ամենավտանգավոր սցենարը հենց սա է՝ երբ իրավական մեխանիզմները սկսում են ընկալվել որպես գործիք, այլ ոչ թե սկզբունք։
Այս գործը նախադեպ է։
Եթե այսօր քրեականացվում է հին խմբագրականը, ապա վաղը ցանկացած հրապարակում կարող է վերածվել «գործի նյութի»՝ ճիշտ ընտրված պահին։
Սա ազդակ է ոչ միայն լրագրողներին, այլ ամբողջ հանրությանը՝ խոսքը կարող է ունենալ հետաձգված հետևանքներ։
ՀԳ. Խոսքի ազատությունը չի կարող պաշտպանվել ընտրովի մոտեցումներով։ Եվ եթե այն սկսում է սահմանափակվել նման գործերով, ապա վտանգի տակ է հայտնվում ոչ միայն մեկ լրագրող, այլ հանրային քննարկման ողջ մշակույթը։
Արմինե Օհանյանի գործը հենց այդ սահմանագիծն է, որտեղ պետք է հստակ պատասխան տրվի՝ արդյո՞ք Հայաստանում կարծիքը կարող է համարվել հանցագործություն։
Մարգարիտա Դավթյան
Meganews.am
