Աբովյանի 63-ամյակը պարզապես քաղաքային օրացույցի հերթական միջոցառումը չէր։ Այն դարձավ քաղաքի ներկայիս կերպարի, վերջին տարիներին կատարված աշխատանքի և Աբովյանի զարգացման վերաբերյալ ձևավորվող նոր պատկերացման յուրօրինակ ցուցադրություն։

Անձրևը չկարողացավ ցրել քաղաքի կենտրոնում հավաքված մարդկանց։ Տոնական միջոցառումները շարունակվեցին, մարդիկ մնացին, մասնակցեցին, պարեցին, լուսանկարվեցին և մինչև ուշ երեկո պահպանեցին տոնական տրամադրությունը։ Առաջին հայացքից սա կարող է թվալ ընդամենը լավ կազմակերպված միջոցառման արդյունք, սակայն քաղաքային կառավարման տեսանկյունից նման տեսարանը նաև ավելի խորքային նշանակություն ունի․ քաղաքը կարողանում է իր բնակիչներին դուրս բերել հանրային տարածք և այդ տարածքը դարձնել ընդհանուր քաղաքի կյանքի մաս։

Վերջին տարիներին Աբովյանի փոփոխությունների մասին խոսելիս դժվար է շրջանցել քաղաքապետ Էդուարդ Բաբայանի գործունեությունը։ Նրա պաշտոնավարման ընթացքում շեշտը դրվել է ոչ միայն առանձին ծրագրերի իրականացման, այլև քաղաքի ընդհանուր միջավայրի փոփոխության վրա։ Բարեկարգումը, հանրային տարածքների զարգացումը, քաղաքային միջոցառումների նոր ձևաչափերը և համայնքի կյանքի աշխուժացումը մեկ ընդհանուր տրամաբանության մաս են՝ Աբովյանը դարձնել ավելի ժամանակակից, ակտիվ և բնակչի համար գրավիչ քաղաք։

Այդ մոտեցման մեջ առանձնահատուկ է այն, որ քաղաքը չի դիտարկվում միայն որպես վարչական միավոր։ Աբովյանը ներկայացվում է որպես ապրող քաղաք՝ իր մշակույթով, հանրային կյանքով, երիտասարդությամբ և սեփական ինքնությամբ։

Քաղաքի ղեկավարի աշխատանքի ամենակարևոր բաղադրիչներից մեկը հենց այդ տեսլականն է։ Որովհետև քաղաքի զարգացումը սկսվում է ոչ միայն շինարարական ծրագրերից, այլ այն պատկերացումից, թե ինչ քաղաք ենք ուզում ունենալ մի քանի տարի անց։

Բաբայանի գործունեության վերաբերյալ հանրային քննարկումներում հաճախ առանձնացվում է նաև նրա անձնական վերաբերմունքը Աբովյանի նկատմամբ։ Քաղաքի նկատմամբ այդ վերաբերմունքը կարելի է նկատել ոչ միայն պաշտոնական ելույթներում, այլև այն առաջնահերթություններում, որոնք դրվում են քաղաքային օրակարգում։ Աբովյանը նրա համար պարզապես պաշտոնավարման վայր չէ․ այն քաղաք է, որի զարգացումը դարձել է իր գործունեության առանցքային թեմաներից մեկը։

Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պայմաններում, երբ փոքր ու միջին քաղաքների առաջ կանգնած հիմնական մարտահրավերներից մեկը մեծ քաղաքների հետ մրցունակության հարցն է։ Ժամանակակից քաղաքը չի կարող սահմանափակվել միայն նվազագույն ենթակառուցվածքների ապահովմամբ։ Բնակիչը ցանկանում է ունենալ բարեկարգ միջավայր, որակյալ հանրային տարածքներ, մշակութային կյանք, միջոցառումներ և այնպիսի քաղաքային ենթակառուցվածք, որը հնարավորություն կտա իրեն նույն քաղաքում ստանալ այն ծառայություններն ու հնարավորությունները, որոնց համար նախկինում ստիպված էր մեկնել Երևան կամ ավելի մեծ քաղաքներ։

Աբովյանի զարգացման հավակնությունն էլ հենց այստեղ պետք է դիտարկել։ Նպատակը պարզապես հարակից քաղաքների հետ մրցելը չէ։ Ավելի բարձր նշաձողը այն է, որ Աբովյանը կարողանա իր չափի և հնարավորությունների շրջանակում համադրելի քաղաքային միջավայր ստեղծել ժամանակակից զարգացած քաղաքների լավագույն փորձի հետ։

Այսպիսի տեսլականը, սակայն, միայն մեկ մարդու աշխատանքով չի իրականացվում։ Այստեղ կարևոր դեր ունի նաև այն թիմը, որը կարողանում է գաղափարը վերածել գործնական աշխատանքի։

Բաբայանի կողքին այս գործընթացում տեսանելի է նաև ընտանիքի աջակցությունը։ Քաղաքային կյանքի նկատմամբ այդ ներգրավվածության մեջ առանձնանում է նաև Լիլիթ Բաբայանի մասնակցությունը, հատկապես քաղաքային միջոցառումների կազմակերպման և դրանց նոր ձևաչափ հաղորդելու գործում։ Երիտասարդական, ստեղծագործական և ժամանակակից մոտեցումների կիրառումը հնարավորություն է տալիս Աբովյանի հանրային կյանքը դարձնել ավելի դինամիկ և տարբեր սերունդների համար ավելի հետաքրքիր։

Այս հանգամանքը կարևոր է նաև մեկ այլ պատճառով։ Երբ քաղաքային կառավարման շուրջ ձևավորվում է ոչ միայն պաշտոնական թիմ, այլ նաև ընդհանուր գաղափարի շուրջ աշխատող մարդկանց շրջանակ, քաղաքային փոփոխություններն ավելի ամբողջական են դառնում։ Մի դեպքում մենք տեսնում ենք ենթակառուցվածքային աշխատանք, մյուս դեպքում՝ մշակութային ու հանրային կյանքի ակտիվացում, իսկ երրորդում՝ քաղաքի նկատմամբ նոր վերաբերմունքի ձևավորում։

Աբովյանի 63-ամյակի երեկոն հենց այդ երեք բաղադրիչների միավորման պատկերն էր։

Եվ այստեղ ամենաուշագրավը քաղաքի տարիքը չէր, այլ այն էներգիան, որը քաղաքն ուներ այդ օրը։ 63-ամյա քաղաքը կարող է ունենալ երիտասարդ քաղաքի տրամադրություն, եթե նրա բնակիչներն իրենց քաղաքում տեսնում են զարգացման հնարավորություն և ապագայի հեռանկար։

Բաբայանի համար առաջիկա ամենամեծ խնդիրը, հետևաբար, արդեն իսկ կատարված աշխատանքները պահպանելը չէ միայն։ Ավելի դժվար խնդիր կա՝ ստեղծված նշաձողը բարձրացնելը։

Որովհետև եթե Աբովյանը պետք է շարունակի զարգանալ, ապա յուրաքանչյուր նոր ծրագիր պետք է նախորդից ավելի բարձր պահանջ ներկայացնի։ Քաղաքը պետք է դառնա ոչ միայն ավելի բարեկարգ, այլև ավելի հարմարավետ, ավելի ժամանակակից, ավելի հետաքրքիր և ավելի մրցունակ։

Աբովյանի 63-ամյակը ցույց տվեց, որ քաղաքի զարգացման շուրջ ձևավորվել է կարևոր ռեսուրս՝ հանրային մասնակցություն և քաղաքի նկատմամբ պատկանելիության զգացում։

Իսկ քաղաքի ղեկավարության համար սա միաժամանակ և՛ ձեռքբերում է, և՛ պարտավորություն։

Երբ մարդիկ անձրևի տակ չեն հեռանում քաղաքից, դա նշանակում է, որ քաղաքային կյանքը նրանց համար ունի արժեք։ Իսկ երբ քաղաքային իշխանությունը ցանկանում է այդ արժեքը վերածել երկարաժամկետ զարգացման, հաջորդ քայլը պետք է լինի այդ վստահությունը ամենօրյա աշխատանքի միջոցով շարունակաբար ամրապնդելը։

Աբովյանը 63 տարեկան է։

Բայց քաղաքի իրական տարիքը որոշելու է ոչ թե անցած տարիների թիվը, այլ այն, թե ինչպիսի քաղաք կդառնա հաջորդ տասնամյակում։

«ՄեգաՆյուզ»-ը ևս Աբովյանում էր՝ քաղաքի և աբովյանցիների հետ կիսելով այս գեղեցիկ օրվա ուրախությունն ու էներգիան։

Շնորհավորում ենք քաղաքապետ Էդուարդ Բաբայանին և բոլոր աբովյանցիներին՝ մաղթելով Աբովյանին նոր ձեռքբերումներ, շարունակական զարգացում ու ավելի բարձր նշաձողեր։

Շնորհավոր 63-ամյակ, Աբովյա՛ն։ Թող քո լավագույն տարիները դեռ առջևում լինեն։

Մարգարիտա Դավթյան