Ցանկացած հանրային նախաձեռնություն, որը շոշափում է ընտանեկան հարաբերություններն ու կանանց իրավունքները, հասարակության մեջ առաջացնում է տարաբնույթ արձագանքներ։ ՀՀ վարչապետի տիկին Աննա Հակոբյանի նախաձեռնած՝ ընտանեկան բռնության դեմ պայքարի արշավը նույնպես բացառություն չէ․ հանրության մի հատվածը ջերմորեն ողջունում է այս քայլը՝ համարելով այն անհրաժեշտություն, մյուս մասը հանդես է գալիս քննադատությամբ կամ կասկածամտությամբ։

Սակայն, երբ ուշադիր լսում ենք նախաձեռնության հեղինակի ելույթներն ու տարբեր լրատվամիջոցներով հնչեցրած պարզաբանումները, ակնհայտ է դառնում դրա բուն էությունն ու խորքային նպատակը․ սա պայքար չէ ընտանիքի դեմ, այլ պայքար է հանուն առողջ, ամուր և հարգանքի վրա հիմնված ընտանիքի մոդելի։

Կոտրել վախի պատնեշը. ֆինանսական կախվածությունից մինչև հանրային կարծիք

Ընտանեկան բռնության ենթարկված կանանց ամենամեծ ողբերգությունը հաճախ ոչ միայն ֆիզիկական կամ հոգեբանական ճնշումն է, այլև լռությունը։ Շատ կանայք տարիներով լռում են՝ կաշկանդված լինելով երկու հիմնական գործոնով․

 Ֆինանսական անկախության բացակայություն. Վախ՝ ապագայի անորոշությունից, սեփական ու երեխաների կեցությունն ապահովելու անկարողությունից։

 Հանրային կարծիքի ճնշում. Վախ՝ հասարակության կողմից պարսավանքի արժանանալուց կամ «ընտանիքի պատիվը բարձրաձայնելու» մեջ մեղադրվելուց։

Աննա Հակոբյանի սկսած արշավի կարևորագույն փաստն ու ուղերձն հենց այս վախերի հաղթահարումն է։ Սա կոչ է բոլոր այն կանանց, ովքեր լռում են. մի՛ վախեցեք խոսել, մի՛ վախեցեք ֆինանսական կամ հասարակական կարծիքի պատնեշներից։ Լռությունը լուծում չէ, այն միայն խորացնում է վերքերը։

Նպատակը ամուսնալուծությունը չէ, այլ ընտանիքի փրկությունը

Հանրային քննարկումներում հաճախ թյուրըմբռնում կա, թե բռնության մասին բարձրաձայնելը տանում է անխուսափելի ամուսնալուծության։ Նախաձեռնության փիլիսոփայությունը, սակայն, լրիվ այլ հարթության մեջ է․

1. Երկխոսություն և փոխըմբռնում. Արշավը կոչ է անում ստեղծել այնպիսի մթնոլորտ, որտեղ ամուսինները կարող են իրար հասկանալ, լսել և հարգել։

2. Բռնությունից ազատ միջավայր. Ամուր ընտանիքը ձևավորվում է ոչ թե լռության կամ վախի, այլ փոխադարձ հարգանքի վրա։

Երեխաները՝ որպես առանցքային արժեք

Այս ամբողջ գործընթացում ամենախոցելի կողմը երեխաներն են։ Բռնության, լարվածության և վախի մթնոլորտում մեծացող երեխան կրում է խորը հոգեբանական տրավմաներ, ինչն ազդում է նրա ամբողջ ապագայի վրա։

Հենց հանուն երեխաների է, որ կանայք պետք է գտնեն ուժ՝ բարձրաձայնելու և փոխելու իրավիճակը։ Խոսելը, սեփական իրավունքները պաշտպանելը և բռնությանը «ոչ» ասելը քայլ է՝ փրկելու սեփական ընտանիքն ու ապահովելու երեխաների առողջ ու երջանիկ ապագան։

Անկախ տարաբնույթ կարծիքներից ու քննարկումներից՝ Աննա Հակոբյանի նախաձեռնությունը կարևոր հանրային շարժում է, որը վեր է հանում տարիներով լռության մատնված խնդիրները։ Սա հասարակությանն ուղղված հստակ ազդակ է՝ աջակցելու կանանց, կոտրելու կարծրատիպերն ու վախերը, և ի վերջո՝ կերտելու առողջ, բռնությունից ազատ ու ամուր ընտանիքներ։

Մարգարիտա Դավթյան

«Մեգանյուզ»լրատվական