Հայաստանի քաղաքական դաշտը սովոր է ականատես լինել իշխանություն-ընդդիմություն թշնամական բևեռացմանը, որի հետևանքով մնում է մի առանցքային բաց՝ ազգային համախմբման գաղափարը։ Հենց այդ բացն է փորձում լրացնել Գագիկ Ծառուկյանը՝ իր նոր նախաձեռնությամբ՝ «Առաջարկ Հայաստանին»։

 

Ծառուկյանը՝ լինելով տարիներ շարունակ ազդեցիկ քաղաքական գործիչ և գործարար, այս անգամ ներկայանում է ոչ թե միայն ընդդիմադիր տոնով, այլ՝ որպես համազգային ձևաչափի նախաձեռնող։ Սա ծրագիր է, որի առանցքում ոչ թե կուսակցական շահերն են, այլ՝ պետության և քաղաքացու կոնկրետ շահը։

 

Ծառուկյանի հայտարարության մեջ հստակ գծված են երեք առանցքային ուղղություն՝

 

1. Հասարակական հաշտեցում և ներքին համախմբում

 

«Ներքին հաշտեցում, հանրային երկխոսություն, թշնամանքի վերացում, հայկական աշխարհի միասնականության վերականգնում»։

 

Այս խոսքերը հնչում են որպես հոգեբանական քաղաքական մանիֆեստ։ Հաշվի առնելով հասարակության բևեռացված վիճակը՝ Ծառուկյանը առաջարկում է ոչ թե հակամարտության շարունակություն, այլ հաշտեցման հարթակ, որտեղ պետության շահը վեր է քաղաքական տարաձայնություններից։ Նա խոսում է այն լեզվով, որը հասկանում է ժողովուրդը՝ պարզ, ուղղակի և բովանդակային։

 

2. Վիճահարույց օրենքների կասեցում և իրավաքաղաքական մաքրում

 

Ծառուկյանի ելույթում առկա է պահանջ՝ վերանայելու այն օրենքները, որոնք վնասում են հասարակությանը։ Սա ուղիղ հարված է գործադիրի և օրենսդիրի անարդյունավետ քաղաքականությանը, բայց ոչ՝ մերժողական դիրքորոշմամբ։

 

Նա առաջարկում է հաշվետու և պատասխանատու վերանայում, որը պետք է իրականացվի հասարակության լայն ներգրավմամբ։ Այստեղ Ծառուկյանը հանդես է գալիս որպես գործնական մտածող—not միայն քննադատ, այլ առաջարկող:

 

3. Խաղաղություն՝ արժանապատվության հիմքով

 

Գաղափարն այն է, որ խաղաղություն հնարավոր է միայն այն ժամանակ, երբ այն հիմնված է փոխադարձության և ազգային շահերի վրա։ Նա հստակ ձևակերպում է իր դիրքորոշումը՝ «միակողմանի զիջումների բացառում»։

 

Այս մոտեցումը համադրում է քաղաքական հստակություն և ռազմավարական հասունություն՝ երկու հատկանիշ, որոնց պակասը զգալի է ներկա իշխանական հռետորաբանության մեջ։

 

«Առաջարկ Հայաստանին» ոչ թե սովորական ծրագիր է, այլ՝ կառուցողական մանիֆեստ։ Այն ի սկզբանե շեշտադրում է ոլորտային փորձագիտական մոտեցումը, Հայաստանի և սփյուռքի ներգրավումը, ինչպես նաև՝ հանրային քննարկումների անցկացման մեխանիզմները։

 

Ծառուկյանի այս մոտեցումը նրան դուրս է բերում զուտ քաղաքական ընդդիմադիրի դաշտից՝ վերածելով համազգային հարթակի գաղափարական հենասյան։ Նա ներկայանում է որպես քաղաքականության ստվերային ծանրություն ունեցող գործիչ, ով չի մտնում մանր կուսակցական խաղերի մեջ, այլ բարձրացնում է պետության զարգացման սկզբունքային հարցերը։

 

Ծառուկյանի այս նախաձեռնությունն անշուշտ դառնում է հանրային դիսկուրսի կարևոր առանցք։ Նրա կողմից բարձրացված հարցերը ոչ միայն արդիական են, այլ՝ կենսական։ Եվ հարցադրումը, որով նա եզրափակում է իր ուղերձը, մնում է մերկ ու ուղիղ՝ ուղղված յուրաքանչյուր քաղաքացուն.

 

«Հնարավո՞ր է այս պարզ կետերի շուրջ ապահովել լայն հանրային համախմբում։ Միանշանակ՝ այո»։

 

Սա հռետորական հարց չէ։ Սա՝ մարտահրավեր է։ Եվ այժմ հերթը հասարակությանն է՝ այս անգամ ոչ թե դիտելու, այլ՝ մասնակցելու։

 

Մարգարիտ Դավթյան 

Մեգանյուզ. վերլուծական