Հավակնություններ՝ առանց իրավական հիմքի. Ինչո՞ւ Սամվել Կարապետյանը չի կարող դառնալ վարչապետ
Մայիսի 7-ին կայացած մամուլի ասուլիսի ընթացքում «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության նախագահ Սամվել Կարապետյանը ներկայացրեց հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրություններում իր ուժի «բացարձակ հաղթանակի» տեսլականը։ Սակայն միջոցառումը վերհանեց մի շարք խնդրահարույց հարցեր, որոնք վերաբերում են թե՛ թեկնածուի իրավական կարգավիճակին, թե՛ քաղաքական էթիկային։
Էթիկայի և բառապաշարի խնդիրը
Ասուլիսի ընթացքում Կարապետյանի դրսևորած վարքագիծն ու օգտագործած բառապաշարը՝ սկսած լրագրողներին ուղղված «ուժեղ» որակումից, հեռու էին պետական գործչին վայել զսպվածությունից։
Վերլուծություն. Բարձրագույն գործադիր իշխանության հավակնող գործչի համար խոսքի կառուցման մեջ էմոցիոնալ և ոչ ֆորմալ արտահայտությունների գերակայությունը մտահոգիչ է։ Քաղաքական լեքսիկոնի նմանօրինակ թերացումները կարող են ընկալվել որպես անլրջության կամ պետական կառավարման մշակույթի բացակայության նշան։
Իրավական անհամապատասխանություն
Չնայած հնչեցված հավակնոտ խոստումներին՝ տնտեսության զարգացման և աղքատության վերացման վերաբերյալ, Կարապետյանի քաղաքական մասնակցությունը սահմանափակված է իրավական արգելքներով.
• Երկքաղաքացիություն. Ունենալով Ռուսաստանի և Կիպրոսի քաղաքացիություն՝ նա չի կարող ընդգրկվել ընտրական ցուցակում։
• Սահմանադրական արգելք. ՀՀ Սահմանադրությունը հստակ արգելում է այլ երկրի քաղաքացիություն ունեցող անձանց հավակնել պատգամավորի կամ վարչապետի պաշտոնին։
Անորոշ «Պլան Բ»
Հետընտրական հնարավոր զարգացումների վերաբերյալ հարցերին թեկնածուն տվեց խուսափողական պատասխաններ՝ նշելով միայն, որ «պատրաստ են ցանկացած քայլի»։ Նմանատիպ հայտարարությունները, համադրվելով լրագրողների հետ ընտրողական հանդիպումների պրակտիկայի հետ (մասնավորապես՝ որոշ լրատվամիջոցների, այդ թվում՝ «Meganews»-ի բացակայությունը հրավիրյալների ցանկից), ստեղծում են ոչ թե թափանցիկ քաղաքական պայքարի, այլ փակ և անկանխատեսելի գործընթացի տպավորություն։
Ամփոփում. Սամվել Կարապետյանի քաղաքական հայտն այս պահին բախվում է երկու հիմնական պատնեշի՝ իրավական (քաղաքացիության հարցը) և իմիջային (հանրային խոսքի և էթիկայի բացերը)։ Առանց այս խնդիրների հստակեցման, «բացարձակ հաղթանակի» մասին պնդումները մնում են զուտ քարոզչական հռետորաբանության շրջանակներում։