Երբ հանրությունը ցավով հետևում է հերթական ողբերգական դեպքի զարգացումներին, հաճախ ուշադրության կենտրոնում են լինում կորուստները, վիշտն ու ծանր սպասումը։ Սակայն այդ պատմությունների կուլիսներում կան մարդիկ, որոնք լուռ ու անձնվիրաբար կատարում են ամենադժվար առաքելություններից մեկը՝ վտանգելով սեփական կյանքը՝ որոնելով և վերադարձնելով անհետացածներին իրենց ընտանիքներին։

 

Այդ մարդկանցից է ջրասուզակ Վահե Մելքոնյանը։ Նրա անունը վերջին տարիներին բազմիցս է հնչել այն դեպքերի առնչությամբ, երբ օրերով շարունակվող որոնողական աշխատանքները թվում էին անհույս։ Փամբակ գետում խեղդված քույրերի որոնումները, Մարմարիկ գետում ընկած երեխայի հայտնաբերումը և բազմաթիվ այլ դեպքեր դարձել են նրա աշխատանքի, տոկունության ու մասնագիտական նվիրումի վկայությունը։

 

Սակայն նման մարդկանց գործունեությունը միայն մասնագիտական պարտականություն չէ։ Ամեն որոնում ենթադրում է ֆիզիկական մեծ ծանրաբեռնվածություն, վտանգավոր պայմաններ, հոգեբանական լուրջ ճնշում և պատասխանատվություն, որի ծանրությունը դժվար է պատկերացնել։ Նրանք հաճախ հայտնվում են այնտեղ, որտեղ մյուսները պարզապես չեն կարող հասնել։

 

Հասարակությունը սովորաբար հերոսներին հիշում է ճգնաժամերի օրերին, սակայն իրական գնահատանքը պետք է լինի ոչ թե միայն շնորհակալության խոսքերի, այլ նաև մշտական ուշադրության և հոգածության տեսքով։ Մարդիկ, ովքեր ամեն օր պատրաստ են իրենց անվտանգությունը երկրորդ պլան մղել հանուն ուրիշների, արժանի են հանրային հարգանքի ամենաբարձր դրսևորումներին։

 

Միևնույն ժամանակ կարևոր է, որ նման մասնագետների աշխատանքը պատշաճ գնահատվի նաև պետական մակարդակով։ Բարձր պարգևները, սոցիալական երաշխիքները, արժանապատիվ վարձատրությունն ու ընտանիքների ապահովվածությունը չպետք է ընկալվեն որպես բարեգործություն. դրանք հասարակության պարտքն են այն մարդկանց հանդեպ, ովքեր ամենաբարդ պահերին կանգնում են մարդկային կյանքի և ողբերգության սահմանագծին։

 

Վահե Մելքոնյանի նման մարդիկ մեզ հիշեցնում են, որ հերոսությունը միշտ չէ, որ բարձրաձայն է լինում։ Երբեմն այն արտահայտվում է լուռ ծառայությամբ, անքուն գիշերներով, սառը ջրերում անցկացրած ժամերով և ուրիշների ցավը սեփական պատասխանատվություն դարձնելու կարողությամբ։ Եվ հենց այդպիսի մարդկանց մասին է պետք խոսել ոչ միայն ողբերգությունների օրերին, այլ մշտապես՝ որպես մեր ժամանակների իրական հերոսների։

Մ.Դ.
«Մեգանյուզ»լրատվական