Սասուն Միքայելյան. Մարդը, ով իր սրտով կրեց հեղափոխությունը։ Նրան ոչ մեկ չնշանակեց հերոս։ Նա այդպիսին դարձավ՝ քայլելով ժողովրդի կողքին, նրա ցավով ապրելով, իր կյանքը՝ հայրենիքին նվիրելով։

Նա չէր եկել անունի համար։ Նա արդեն ուներ անուն՝ Արցախում, Հրազդանում, փողոցում ու սրտերում։

2018 թվականի գարնանը փողոց դուրս եկավ ամբողջ ժողովուրդը։ Բայց կար մեկը, ով փողոց դուրս եկավ ոչ թե միայն իբրև պատգամավոր կամ կուսակցական գործիչ, այլ իբրև մարդ, ով մի ողջ կյանք ապրեց հայրենիքի սահմաններին, կռվեց թշնամու դեմ, տեսավ ընկերների զոհը, բայց չընկրկեց։

Այդ մարդը Սասուն Միքայելյանն էր։

Նա կարող էր մնալ ստվերում, պարզապես աջակցել հեռվից։ Բայց նա կանգնեց ժողովրդի կողքին՝ ինչպես պատերազմի տարիներին էր կանգնել զինվորների կողքին։ Նրա համար սա կռիվ էր ոչ թե պաշտոնների, այլ ճշմարտության, ազատության և արդարության համար։

Սասուն Միքայելյանը 2018-ի հեղափոխության ոգին էր։ Նա մարմնավորում էր անցյալի հերոսականությունը և վաղվա օրվա նկատմամբ անսասան վստահությունը։ 

Երբ Սասուն Միքայելյանը խոսում էր, ժողովուրդը նրան պարզապես չէր լսում՝ զգում էր։ Նրա խոսքի ուժը բառերում չէր, այլ այն անկեղծության մեջ, որ բխում էր նրա սրտից։ Դա երբեք քաղաքական հաշվարկ չէր, այլ ժեստ սրտից՝ դեպի սիրտ։ Նա ասում էր այն, ինչ զգում էր, իսկ նրա զգացածը նույնն էր, ինչ ապրում էր ժողովուրդը։

Սասուն Միքայելյանի կենսագրությունը լի է պայքարով՝ բառի բուն իմաստով։

Արցախյան ազատամարտի տարիներին նա այն մարդկանցից էր, ովքեր զենքը ձեռքին կերտեցին Հայաստանի պետականությունը։ Եվ այդ պատերազմից հետո, երբ ոմանք զբաղվեցին բիզնեսով կամ պաշտոններով, նա դարձավ ժողովրդի ընտրած համայնքապետը՝ իր Հրազդանում։

 

Նա երբեք չի փորձել դառնալ վերևից ղեկավարող ուժ։ Նա եղել է նրանցից, ով իր տունը պահել է՝ գետնից, ոչ թե վերևից։ Երբ հարցնում են՝ ինչ է հայրենասիրությունը, շատերը ցույց են տալիս Սասուն Միքայելյանին՝ որպես կենդանի օրինակ։ Նրա համար հայրենիքը պարզապես գաղափար չէր։ Այն հող էր, որին ինքը արյուն է տվել։

Երբ Սասուն Միքայելյանը քայլում էր ժողովրդի հետ, մարդիկ զգում էին՝ հեղափոխությունը իրական է։ Որպես հեղափոխության առաջամարտիկ՝ նրա ներկայությունն ու սրտաբուխ խոսքերը դառնում էին նոր զենք՝ հավատը։ Որովհետև ժողովուրդը հավատում էր նրան, ինչպես՝ մարտիկին, ով երբեք չի փախել ճակատագրից։ Նրա աչքերում կար ոչ թե քաղաքականություն, այլ սեր. սեր Հայաստանի, սեր մարդկանց, սեր արդարության հանդեպ։

Երբ նա ասում էր.

 «Հեղափոխությունը ժողովուրդն է, ոչ թե միայն առաջնորդը», կամ «Մենք հաղթելու ենք ոչ թե բռնությամբ, այլ՝ հավատով»,- մարդիկ տեսնում էին՝ սա մարդ է, ով իր կյանքը չի խնայել հանուն հայրենիքի։ Նա չէր ասում ճառեր։ Նա ասում էր ճշմարտություն։

Այսօր նրան դուրս են թողնում ընտրություններից։ Բայց կարո՞ղ է արդարությունը ձայներ չունենալ

ՔՊ վարչության վերջին ընտրություններում Սասուն Միքայելյանը դուրս մնաց կուսակցության ղեկավար մարմնից։ Սա շատերի համար հարված էր։ Ոչ թե նրա՝ այլ ժողովրդի արժանապատվության։

Ինչպե՞ս կարող է մի ամբողջ հեղափոխություն քաշած մարդ դուրս մնալ այն կառույցից, որը նա օգնել է կառուցել։ Շատերը հավատացած են՝ այս ընտրությունները չեն արտացոլում իրական վստահությունը։ Ոմանք նույնիսկ կասկածում են՝ գուցե նրա ձայները միտումնավոր «վերանիշվեցին» ուրիշների հաշվին։

 

Բայց խնդիրը ոչ թե պաշտոնն է, այլ արդարությունը։ Եվ արդարությունը այս ընտրության մեջ չհաղթեց։ Սակայն Սասուն Միքայելյանը երբեք իշխանության մարդ չի եղել։ Նա ժողովրդի մարդ է։ Եվ ժողովուրդն արդեն իր ընտրությունն արել է՝ տարիներ շարունակ կանգնելով նրա կողքին։ Սասուն Միքայելյանը մի բառով է ամփոփվում՝ ՆՎԻՐՎԱԾՈՒԹՅՈՒՆ

Նա երբեք չի սակարկել իր սկզբունքների հետ։ Չի փոխել ուղղությունը, երբ դժվարացել է։ Չի լռել, երբ անարդարություն է տեսել։ Եվ այսօր՝ երբ նրան դուրս են թողնում կուսակցական շրջանակներից, նրա ներսում ոչ մի բան չի փոխվում։ Որովհետև նա վաղուց ընտրել է իր կողմը՝ հայ ժողովրդի կողմը։

Նա ոչ թե քաղաքական գործիչ է, այլ ազգային կերպար։ Նա ոչ թե հերթական կուսակցական անդամ է, այլ՝ ժողովրդի ձայն, հայ զինվորի կռիվ, մայթերին նստած ուսանողի հավատ։

Եվ քանի դեռ կան մարդիկ, ովքեր հիշում են 2018-ի հեղափոխությունը՝ իրենց արցունքներով, վախերով, հույսերով, Սասուն Միքայելյանը կմնա այդ պատմության կենդանի մասը։

Սասուն Միքայելյանը պաշտոնից բարձր է։ Նա մեր հիշողության, մեր պայքարի, մեր հպարտության մեջ է։

 

Մարգարիտա Դավթյան